MANIFESTO /premiera/

gatunek: dramat

produkcja: Niemcy, czas trwania: 95

DZIŚ | 18:15
ANA, MON AMOUR

gatunek: dramat

produkcja: Rumunia, Niemcy, Francja , czas trwania: 125

DZIŚ | 20:00
LISTY DO M. 3 /premiera/

gatunek: komedia romantyczna

produkcja: Polska, czas trwania: 110

DZIŚ | 20:15
TWÓJ VINCENT

gatunek: dramat/biograficzny/animowany

produkcja: Wlk. Brytania/Polska, czas trwania: 94

23.11.2017 | 18:00
NAJLEPSZY

gatunek: dramat

produkcja: Polska, czas trwania: 110

25.11.2017 | 16:30
LIGA SPRAWIEDLIWOŚCI /3D/

gatunek: fantasy/akcja

produkcja: USA, czas trwania:

25.11.2017 | 20:30
LIGA SPRAWIEDLIWOŚCI /2D/

gatunek: fantasy/akcja

produkcja: USA, czas trwania:

01.12.2017 | 20:00
Aktualności
KRAINA LODU. PRZYGODA OLAFA.
20.11.2017
KRAINA LODU. PRZYGODA OLAFA.

Informujemy, że do każego seansu filmu Coco  będzie dołączony krótkometrażowy film Kraina lodu. Przygoda Olafa (21 minut).

Olaf i Sven powracają w świątecznej krótkometrażówce Walt Disney Animation Studios. Oprócz nich…

Czytaj więcej >

DKF Aktualności

Projekcja filmu PHOTON i spotkanie z Normanem Leto.

 

10.11.2017, godz 19.00 /piątek/

 

10 listopada (wyjątkowo w piątek), godz. 19.00 DKF "Maciste"/ Kino Regis zapraszają na spotkanie z twórcą multimedialnym, pochodzacym z Bochni - Normanem Leto. Okazją do spotkania jest jego ostatnie dzieło filmowe zatytułowane "Photon"(2017).

Film jest swoistym podsumowaniem ludzkiej wiedzy na temat życia i ewolucji. Wizualizuje to, co wiemy dziś na temat procesu tworzenia się materii. Nie jest to jednak film stricte przyrodniczy ani naukowy, w formule znanej widzom choćby z Animal Planet, ale oryginalna, ciekawa w odbiorze forma fabularyzowanego, dynamicznego przedstawienia teorii naukowych dotyczących funkcjonowania wszechświata.

Pierwsza część filmu traktuje o powstawaniu materii, gwiazd i planet. Niezwykle realistyczna wizualnie historia przedstawiona jest tutaj przez narratora: postać będącą aktorską interpretacją postaci noblisty Richarda Feynmana oraz wybitnego polskiego psychiatry, Antoniego Kępińskiego. Na ekranie widzimy w tej roli Andrzeja Chyrę.

W drugiej części narrator wyjaśnia, co dzisiaj wiemy (i czego nie wiemy) na temat powstawania życia. W jaki sposób uformowały się złożone systemy cząsteczkowe? Dzięki kilku przykładom zaczerpniętym z codzienności przeciętnej rodziny, poznajemy biologiczne podłoże emocji, źródła przemocy i alkoholizmu, naturę tzw. wolnej woli. W filmie zobaczymy przekrój mózgu w chwili podejmowania prostej, rutynowej decyzji. W świetle najnowszych badań naukowych pojawia się interesujące pytanie: czy tak naprawdę sami decydujemy o czymkolwiek? Takie sprawy, dotyczące bezpośrednio wszystkich ludzi, ukazane zostają na przykładzie jednego dnia z życia Wojciecha i jego żony, Emilii.

W ostatnim akcie filmu przyszłość ukazana jest w formie programu telewizyjnego, oglądanego przez wspomniane małżeństwo. Przewidywania oparte są na obecnych trendach futurologii. Internet stopniowo ewoluuje w stronę specyficznej formy sztucznej inteligencji, być może nawet świadomości. Podczas gdy Emilia i Wojciech zasypiają przed ekranem, film sięga dalej, odważnie prognozując dalsze łączenie człowieka z technologią. Narracja jest tutaj niezwykle realistycznymi „ujęciami” przyszłych baz danych, miast przyszłości. Widzimy nie tylko znane z filmów sci-fi metropolie, ale również mniejsze obszary miejskie. Jak może wyglądać Płock albo Lublin za 500 lat? W dalszych prognozach film ukazuje zaskakujące rozwiązania architektoniczne oraz samo replikujące się maszyny.
Jaki będzie koniec wszechświata?


"Photon" został nagodzony m.in. "Złotym pazurem" na Festiwalu Filmowym w Gdyni oraz otrzymał Nagrodę Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym "Nowe Horyzonty" we Wrocławiu.


Norman Leto to artysta, samouk z pogranicza wideo, filmu i nowych mediów. Jego prace znajdują się w kolekcjach: CSW Zamku Ujazdowskiego,  Muzeum Narodowego w Krakowie, Fundacji Sztuki Polskiej ING i Muzeum Sztuki  Współczesnej w Krakowie (MOCAK). Pierwszy indywidualny pokaz prac Normana Leto miał miejsce w  2007 roku w  Centrum Sztuki Współczesnej  w Warszawie. W tym samym roku autor został zaproszony do współpracy z reżyserem  Krystianem Lupą nad sztuką teatralną Factory Two, do której Norman Leto przygotował sekwencje wideo wyświetlane podczas spektaklu.
Okres  2009 -  2010 Norman Leto poświęcił na dokończenie autobiograficznej powieści  „Sailor”. Równolegle pracował nad pełnometrażowym filmem pod tym samym tytułem. Jest to luźna adaptacja książki. W całości sfinansowany z prywatnych pieniędzy autora film został bardzo dobrze przyjęty na 10. Międzynarodowym Festiwalu  Filmowym Era Nowe Horyzonty. Brytyjski tygodnik Tribune  pisał o nim jako "najlepszym i najbardziej zaskakującym niezależnym  debiucie festiwalu. Luc  Godard byłby zachwycony". W 2011 roku film  „Sailor”  był gościnnie wyświetlany na międzynarodowym festiwalu FID Marseille, na Palic European Film Festival, w sekcji  młodzi reżyserzy europejscy oraz na festiwalach filmowych w Bradford i Cottbus.

Filmografia:
2017 - Photon
2010 - Sailor
2009 - Buttes Monteaux III
2008 - 2009 Krystian Lupa: Fabryka
2006 - Projekt Poduszki powietrznej dla ukochanej osoby
2006 - Portrety
2006 - Resistenza
2006 - Kochanek Szkoły 1994
2005 - Media Documentary
2005 - Umieraj, młody geniuszu
2003 - Tyle w Tobie Chemii


Reżyser już po raz drugi pojawi się w bocheńskim kinie. Wcześniej, (8.12.2011) gościliśmy Normana Leto przy okazji premiery jego filmu "Sailor".

Spotkanie poprowadzi Paweł Korta.
Ilość miejsc ograniczona.

Film będzie też można zobaczyć na regularnych seansach, w dniach: 11-14 listopada, godz. 18.00.

------------------
PHOTON /2017/
10 listopada /piątek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


"TWÓJ VINCENT" w DKF Maciste.

2.11.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

 

2 listopada (godz. 19.00) DKF "Maciste" zaprasza na projekcję filmu "Twój Vincent" - dzieła wyjątkowego i nowatorskiego ze względu na technikę wykonania.

 "Twój Vincent to animacja interesująca, wciągająca,  ale przede wszystkim na długo zapadająca w pamięć. Przez to, że każdy kadr wygląda jak prawdziwe arcydzieło." /Adam Siennica, naEKRANIE/

 

„Twój Vincent” to pierwsza pełnometrażowa animacja malarska wyreżyserowana przez Dorotę Kobielę i Hugh Welchmana. Kobiela i Welchman są również (wraz z Jackiem Dehnelem) współautorami scenariusza. Film wyprodukowały polska firma BreakThru Films oraz brytyjska Trademark Films.

 

Film, który jest biografią Vincenta van Gogha - przywołuje na ekran jego malarstwo, a jednocześnie opowiada o życiu artysty, pełnym pasji i dramatów, oraz o jego tajemniczej śmierci. Każda z 65 000 klatek została ręcznie namalowana na podobraziach malarskich w technice olejnej. W projekcie wzięło udział 125 zawodowych malarzy z całego świata, którzy przyjechali do studiów filmowych w Polsce i w Grecji, aby zrealizować to niezwykłe zadanie.

Wokół żadnego innego artysty nie narosło tyle mitów i legend, co wokół van Gogha. Bywa określany jako męczennik, lubieżny satyr, szaleniec, geniusz lub próżniak. Jednak jego prawdziwa natura wyłania się z licznych listów, różnie w różnym czasie interpretowanych. Malarz wydawał się mieć tego świadomość, bo w jednym z ostatnich listów napisał: "Mogą za nas mówić jedynie nasze obrazy". Twórcy filmu pozwolili sztuce opowiedzieć prawdziwą historię Vincenta van Gogha. "Twój Vincent" został nakręcony najpierw jako typowy film aktorski, a następnie każda klatka została ręcznie przemalowana. Efekt końcowy to połączenie gry aktorskiej i kunsztu malarskiego animatorów, którzy wszystkie postacie odtworzyli za pomocą farby olejnej

 

Reżyserzy:
Dorota Kobiela –  absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, czterokrotna laureatka stypendium ministra kultury i sztuki za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rysunku i malarstwa. Dzięki inspiracji przyjaciół Dorota zainteresowała się filmem i sztuką animacji, a chęć zgłębienia tych dyscyplin przełożyła się na studia w Warszawskiej Szkole Filmowej na kierunku reżyseria. Wyreżyserowała jeden krótki film akcji „Serce na dłoni” (2006) oraz pięć animowanych krótkometrażówek: „List” (2004), „Kochaj mnie” (2004), „Sz. P. Miś” (2005), „Szkice Chopina” (2011) i „Mały listonosz” (2011). „Mały listonosz” to pierwszy na świecie i prawdopodobnie jedyny malarski film animowany wykonany w technice 3D, który zdobył nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego 3D na festiwalu filmowym 3D Film Festival w Los Angeles, był także uhonorowany na festiwalach 3D Stereo Media (Liège) oraz 3D Film & Music Fest (Barcelona).
Szóstym krótkometrażowym filmem animowanym miał być „Twój Vincent”, w którym Dorota zamierzała połączyć miłość do malarstwa i filmu. Początkowo zamierzała cały film namalować samodzielnie. Jednak kiedy projekt rozrósł się do rozmiarów filmu pełnometrażowego, okazało się, że zadanie napisania scenariusza i wyreżyserowania obrazu jest tak duże, że Dorota musiała zadowolić się nadzorowaniem pracy innych 125 malarzy. Mimo to reżyserka namalowała kilka ujęć filmu.

 

Hugh Welchman –  kształcił się na uniwersytecie oksfordzkim, uzyskał dyplom na kierunku filozofia, polityka i ekonomia, jednak już wtedy interesował się filmem. Utrzymywał się z nauczania historii, był sprzedawcą dywanów, sprzedawał nawet ryby i przez cały czas starał się brać udział w różnych przedsięwzięciach filmowych w Londynie. Po kilku niezbyt udanych
doświadczeniach zauważył, że brak sukcesu wiąże się z tym, co dzieje się za kamerą, a nie przed nią. Postanowił zatem dokształcić się w National Film & Television School. Jego praca dyplomowa, film „Crowstone”, zdobyła nagrodę Cinefoundation na festiwalu filmowym w Cannes, otrzymał także nagrodę Sam Mendes Shakespeare Prize. Pierwsze doświadczenia zawodowe zdobył jako producent krótkometrażowych filmów dla Monty Pythona, następnie założył firmę BreakThru Films. W 2008 roku Hugh otrzymał Oscara za pierwszą większą produkcję firmy BreakThru, film „Piotruś i wilk”. Film zdobył także kilka innych istotnych
wyróżnień, w tym nagrody Annecy Cristal oraz Rose D’or. Jego kolejny film, „Zaczarowany fortepian”, miał premierę w Pekinie, z udziałem pianisty Lang Langa, który akompaniował na żywo. Fortepianowy akompaniament jeszcze wielokrotnie towarzyszył prezentacji „Zaczarowanego fortepianu” na całym świecie.
Hugh połączyło uczucie z polską malarką i reżyserką Dorotą Kobielą, w konsekwencji zakochał się także w jej projekcie filmowym „Twój Vincent”, któremu się w pełni poświęcił.

------------------
TWÓJ VINCENT /2017/
2 listopada /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


"35 mm magii kina" - projekcja "UNDERGROUND" Emira Kosturicy w DKF Maciste.

26.10.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

DKF "Maciste" serdecznie zaprasza 26 października (godz. 19.00) na seans filmowy  w stylu retro. Usłyszymy ponownie terkotanie projektorów filmowych,  zobaczymy migoczacy obraz, a może będziemy świadkami "spektakularnego" zerwania taśmy.  Filmem, który obejrzymy będzie klasyczny już obraz Emira Kosturicy "Underground" (1995), ze wspaniałą muzyką Gorana Bregovića. "Underground" jest gorzkim rozliczeniem reżysera (Serba urodzonego w Sarajewie) z Jugosławią i jej historią.

 

Prelekcję do filmu przeprowadzi Maciej Gil.

Seans z taśmy 35 mm!

 

 

"Underground" jest wybuchem gwałtownej, obsesyjnej, porywającej do nieba miłości, jest rzadkim na naszych ekranach filmem ważnym, pięknym i co istotne - osobistym.
/Piotr Wojciechowski w: Świat według Emira Kusturicy. Próba monografii twórczości, Magdalena Jankowska, Poznań 2004/

 

Opis filmu:

Niemieckie naloty na Belgrad w 1941 roku zbiegają się z rozpoczęciem rewolty "towarzysza" Marko (Miki Manojlović). Wykorzystując wojenny rozgardiasz towarzyszący klęsce, Marko wciąga swego naiwnego i zapalczywego przyjaciela Blacky'ego (Lazar Ristovski) w handel bronią, przemyt złota i powstańczą walkę przeciw Niemcom. Marko umieszcza w piwnicy grupę uchodźców, których zachęca do wyrobu broni i innych artykułów, które sprzedaje z ogromnym zyskiem na czarnym rynku. Mimo zakończenia wojny Marko utrzymuje mieszkańców piwnicy w przekonaniu o trwającej wciąż nazistowskiej okupacji. Trwa to przez piętnaście lat. Więźniowie podziemi harują dzień i noc, tymczasem nad ich głowami Jugosławia ulega kolejnej iluzji - kultowi Tito.
Podziemny teatr cieni upada w 1961 roku podczas wesela, pijana kochanka Marko Natalija (Mirjana Joković), wyznaje jego zdradę Blacky'mu. Trzydzieści lat później w 1991 roku Blacky dowodzi jednostką komandosów, która uczestniczy w najbardziej krwawych operacjach wojny domowej. Niewyobrażalne okrucieństwa, gwałty i zbrodnie doprowadzają go do szaleństwa - powraca on do opuszczonej przed trzydziestu laty piwnicy...

 

Nagrody:

1997: Bostońskie Stowarzyszenie Krytyków Filmowych  - najlepszy film nieanglojęzyczny
1996: (nominacja) Czeski Lew - najlepszy film
1996: Emir Kusturica (nominacja) César - najlepszy film zagraniczny
1995: Emir Kusturica – Złota Palma na Festiwalu Filmowym w Cannes
1995: Vilko Filač (nominacja) Camerimage


Prelegent:
Maciej Gil - historyk kina i animator kultury filmowej. Wieloletni dyrektor programowy Przeglądu Filmowego "Kino na Granicy" w Cieszynie, współorganizator MFF Europejski Ekspres w Kijowie (Ukraina), Letniej Akademii Filmowej w Zwierzyńcu, organizator festiwalu objazdowego - "Kinobus" i innych imprez filmowych. Przewodniczacy Rady Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych (2009-2012), przez kilka lat także przedstawiciel Grupy Europy Środkowej i Wschodniej w Komitecie Wykonawczym Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych. Publikował m.in.  na łamach: czasopisma "EKRANy”, „Kino”, „Tygodnia Powszechnego”, "Stopklatka.pl". Redaktor naczelny magazynu  „X. Informator Kin Studyjnych”.


------------------
UNDERGROUND /1995/
26 października /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


NAWET NIE WIESZ, JAK BARDZO CIĘ KOCHAM  Pawła Łozińskiego - emocjonalny zapis psychoterapii matki i córki.

12.10.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

Kolejne spotkanie DKF Maciste poświęcone zostanie dokumentowi Pawła Łozińskiego - "Nawet nie wiesz, jak bardzo Cie kocham".

Prelekcję przed filmem wygłosi Barbara Szczekała.

 

 

 

 

 

 

Mistrzowskie, ważne kino.

/Piotr Guszkowski, cojestgrane24/

 

Niestety, nie mogę wiele napisać o filmie "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham", ponieważ cały przepłakałam.

/Sylwia Chutnik, onet.pl/

 

To film skupiony, klarowny, krystaliczny jak kropla źródlanej wody.

/Bartosz Żurawiecki w Dwutygodnik.com/

 

W swym nowym filmie Łoziński  odsłania intymne relacje rodzinne. Co kryje się pod słowem „miłość”?... Żyjąc często tworzymy z bliskimi więzi i węzły, które z czasem wydają się nam nie do rozsupłania.


Film skupia się na dramacie dwóch kobiet - matki i córki, związanych ze sobą trudnym uczuciem. Kluczowe dla bohaterek jest spotkanie z kimś trzecim, obcym, który staje się bliskim - doświadczonym terapeutą. Jego podstawowym narzędziem są słowa i empatia. Paweł Łoziński zaprasza nas by uczestniczyć w poufnych sesjach terapeutycznych. W intymnej rozmowie trzech osób dawne rany i głęboko ukryte emocje bohaterek powoli wychodzą na powierzchnię. Czy możliwe będzie dla nich wyjście z kręgu zadawnionych urazów? Ucięcie łączącej je pępowiny bez ryzyka utraty więzi? W bezpiecznych warunkach gabinetu terapeuta zabiera bohaterki w trudną podróż w głąb siebie i zarazem ku lepszej wzajemnej relacji. Obserwujemy z bliska duchowy proces rozsupływania narosłych węzłów. Czy jest szansa, żeby "blizna po matce" zagoiła się po obu stronach odciętej pępowiny?


Paweł Łoziński, ur. 4.12.1965 w Warszawie. Absolwent wydziału reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Reżyser, scenarzysta, producent filmów dokumentalnych i fabularnych. Wykładowca w Gdyńskiej Szkole Filmowej. Wielokrotnie nagradzany, m.in. za debiut reżyserski - film „Kratka” na Festiwalu Filmów Polskich w Gdyni (1996), Złoty Lajkonik za filmy „Taka historia” i „Siostry” na festiwalu polskich filmów w Krakowie (1999) oraz Srebrny Lajkonik (2016) za "Nawet nie wiesz, jak bardzo cie kocham",  główna nagroda za „Taką historię” na festiwalu w Lipsku (1999), Srebrny Róg za "Ojciec i syn" (KFF 2013)

 

Wybrana filmografia:
2016 - Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham
2014 - Werka
2013 - Ojciec i syn
2010 - Inwentaryzacja
2009 - Chemia
2008 - Kici, kici
2007 - Jacek Hugo-Bader. Korespondent z Polszy
2002 - Pani z Ukrainy
1999 - Siostry
1999 - Taka historia
1997 - Japonia
1997 - Sławomir Mrożek przedstawia
1996 - Kratka
1992 - Miejsce urodzenia

 

------------------
NAWET NIE WIESZ, JAK BARDZO CIĘ KOCHAM /2016/
12 października /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


KEDI - SEKRETNE ŻYCIE KOTÓW w DKF.

28.09.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

Wielbiciele kotów: oto film waszego życia!
James van Maanen, TRUST MOVIES

 

Najbardziej bezczelnie uroczy film tego roku
Mike Mazzanti, THE FILM STAGE

 

KEDi to prawdziwe arcydzieło, cudowna historia o tajemnicach i radościach kotów i kochających ich ludzi. To nie tylko świetny film o naszej relacji z czworonożnymi, futrzastymi przyjaciółmi, ale też film o miłości, człowieczeństwie i dobroci. Wyjątkowe kino. Publiczność będzie mruczeć z zachwytu i prosić o więcej!
Pete Hammond, DEADLINE

 

 

DKF "Maciste"/Kino Regis wznawiają po wakacyjnej przerwie spotkania klubowe. Tym razem zapraszają przede wszystkim (ale nie tylko) miłośników kotów na film "Kedi - sekretne życie kotów". To fenomenalny dokument o życiu stambulskich kociaków, który podbił już serca publiczności na całym świecie.


Stambuł to miasto z niezwykłą, sięgającą tysięcy lat historią i zarazem jedyne w swoim rodzaju najprawdziwsze kocie imperium. Spryciara, Przylepa, Sułtan, Flirciarz, Bestia, Szajba i Cwaniak to wyjątkowe indywidualności, które są naszymi przewodnikami po Stambule. Oglądamy z bliska ich codziennie przygody i spotkania z mieszkańcami. Niezależne i wolne zaglądają do sklepów, kawiarni i mieszkań. Nikt nie potrafi oprzeć się ich urokowi, a Stambuł byłby bez nich zupełnie innym miastem. Poznajcie ich sekretne życie!

 

Prelekcję do filmu wygłosi Barbara Szczekała - doktorantka filmoznawstwa UJ, współredaktorka czasopisma "EKRANy.

 

Ważne:

Ważne:
Przy okazji spotkania i projekcji filmu przy współpracy ze Stowarzyszeniem "Bochnianie Bezdomniakom" przed i zaraz po seansie zorganizowana będzie:
- zbiórka karmy dla kotów (przyjmiemy z otwartymi rękami każdą puszkę / saszetkę kociej karmy);
- zbiórka na cele Stowarzyszenia "Bochnianie Bezdomniakom", czyli pieniężna pomoc wszystkim czworonogom Bochni wedle uznania;
- wystawa zdjęć podopiecznych Stowarzyszenia Bochnianie Bezdomniakom -  kotów szukających domów. Może któryś znajdzie swój dom, swoją kanapę, swoją kuwetę i w zamian obdarzy miłością i kojącym mruczeniem.

 

 

Reżyserka o filmie:
Do 11. roku życia mieszkałam w Stambule i myślę, że byłabym dużo bardziej samotna, gdyby nie obecność kotów w moim życiu. Koty są stałym elementem miasta w którym się wychowałam i dają mi poczucie oparcia w ciągle zmieniającym się świecie. Z roku na rok mój Stambuł zmienia się tak bardzo, że coraz trudniej mi go rozpoznać. Dlatego obecność kotów jest pocieszająca w swojej niezmienności i nierozerwalna wraz z istnieniem Stambułu.  Koty utożsamiają dusze miasta, będąc jednocześnie jej cząstką. Mój film to list miłosny do kotów i Stambułu.
Miałam wiele pomysłów na ten film. Zależało mi na tym, by pokazać Stambuł inaczej niż turystyczne przewodniki. Chciałam podejść do niego filozoficznie, zainspirować widzów, do zastanowienia się nad naszą relacją z kotami, naturą i innymi ludźmi. Mam nadzieję, że poczujecie się tak, jakby nagle kot wskoczył wam na kolana i zaczął głośno mruczeć, pozwalając się delikatnie głaskać.
A skoro siedzicie już wygodnie i nie możecie się ruszyć, żeby go nie spłoszyć – może znajdziecie czas by zastanowić się nad sprawami, nad którymi nie mieliście czasu pomyśleć. Może omówicie je z nowymi przyjaciółmi ze Stambułu, którzy pokażą wam prawdziwą twarz tego miasta. Mam nadzieję, że tym będzie dla was ten film i że wyjdziecie z kina z potrzebą pogłaskania kota i odwiedzenia Stambułu.

ZWIASTUN:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


------------------
KEDI - SEKRETNE ŻYCIE KOTÓW  /2016/
28 września /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


"Człowiek" - okiem fotografa - film Yanna Arthusa-Bertranda.

8.06.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

DKF "Maciste"/Kino Regis zapraszają (8 czerwca) na ostatnie przed wakacjami spotkanie klubowe.  Zobaczymy dokument Yanna Arthusa-Bertranda  pt. "Człowiek" będący wielowymiarowym projektem audiowizualnym, który na trzy lata zaangażował oddanę ekipę dziennikarzy, kamerzystów, montażystów i producentów. Prelekcję przed seansem wygłosi Barbara Szczekała (doktorantka filmoznawstwa UJ, współredaktorka czasopisma "EKRANy", PR manager Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Etiuda&Anima).

 

Film to zbiór historii i obrazów naszego świata pozwalający dotrzeć do sedna tego, co to znaczy być człowiekiem. Poprzez historie pełne miłości i szczęścia, ale również nienawiści i przemocy, "Człowiek" stawia nas twarzą w twarz z Innym i skłania do refleksji nad własnym życiem. Od historii z życia codziennego po najbardziej nieszablonowe życiorysy, te wzruszające spotkania cechuje rzadka szczerość. Podkreślają one naszą istotę, jej mroczną stronę, ale też tę najbardziej szlachetną, oraz to co uniwersalne. Nasza planeta ukazana jest w swej najbardziej subtelnej odsłonie poprzez niepublikowane wcześniej zdjęcia lotnicze z akompaniamentem monumentalnej muzyki. W rezultacie powstała oda do piękna tego świata, dająca przestrzeń na złapanie oddechu i chwilę introspekcji. "Człowiek" to dzieło zaangażowane polityczne, pozwalające nam poznać kondycję ludzką i zastanowić się nad sensem istnienia.


Ten wyjątkowy filmowy pejzaż, skomponowany z ujęć z lotu ptaka przeplatanych historiami opowiedzianymi do kamery w pierwszej osobie, tworzy portret ludzkości, który w każdym poruszy czułą strunę. Zdjęcia powstawały w 60 krajach w ciągu dwóch lat z małym okładem. 2020 przepytanych osób patrzy nam prosto w oczy i przedstawia prawdziwe, poruszające historie opowiadane w 63 językach. Bez względu na kraj, kulturę, wiek czy religię rozmówców, dziennikarze postawili im te same fundamentalne pytania o kondycję ludzką.
Czy czujesz się wolny/wolna? Co jest sensem życia? Jaka była najtrudniejsza próba, której doświadczyłeś i czego cię ona nauczyła? Co chcesz przekazać mieszkańcom tej planeety? I tak dalej… Za każdym razem kameralność i spontaniczność brały górę nad kwestionariuszem i wywiad zamieniał się w autentyczną rozmowę dziennikarza z rozmówcą. Wywiady często trwały ponad godzinę, a ich bohaterowie otwarcie opowiadali o swoim życiu.
Wysłuchawszy tych życiowych historii, twórcy filmu uznali udzielenie głosu ludziom z całego świata za sprawę priorytetową. Ogniskując film CZŁOWIEK (HUMAN) na cierpieniach ludzkości, Yann Arthus- Bertrand stworzył swoje najbardziej zaangażowane politycznie dzieło.


Wbrew wszelkim kinowym szablonom i bez odgórnego scenariusza, film kształtowany był na bieżąco. Ta pozbawiona narracji oda do człowieka ma szansę stać się wyjątkowym i totalnym doświadczeniem dla każdego widza. To intymna podróż do serca duszy ludzkiej przeplatana bajkowymi i majestatycznymi widokami z nieba. Słuchając przeszłości i patrząc w przyszłość, projekt CZŁOWIEK (HUMAN) jest  apelem do obywateli całego świata.

 

Jestem jednym spośród 7 miliardów ludzi na Ziemi. Od 40 lat fotografuję naszą planetę i różnorodność jej mieszkańców, ale cały czas mam wrażenie, że ludzkość nie zrobiła żadnego postępu. Nadal nie potrafimy żyć razem i zastanawiam się, dlaczego tak się dzieje. Nie szukam odpowiedzi w statystykach czy analizach, ale w samym człowieku.  /reżyser/


Yann Arthus-Bertrand - słynny reżyser, fotograf i dziennikarz urodził się w 1946 r. w Paryżu. Od zawsze fascynowała go przyroda i zwierzęta. Już w bardzo młodym wieku zaczął uwieczniać swe obserwacje na fimie i wzbogacać swe notatki materiałem wizualnym. Przy okazji pierwszego Szczytu Ziemi w Rio w 1992 r. zaczął pracę nad „Ziemią z nieba” – ogromnym fotograficznym projektem opowiadającym o położeniu naszego świata i jego mieszkańców. Książka o tym samym tytule odniosła międzynarodowy sukces (również w Polsce), sprzedając się w ponad trzech milionach egzemplarzy, a wystawa zdjęć pokazywana była w 100 krajach świata i obejrzana została przez ok.200 milionów osób.


------------------
CZŁOWIEK /2016/
8 czerwca /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


It is happening again - wieczór z Davidem Lynchem.

18.05.2017, godz 18.30 /czwartek/

W związku z nadchodzącą premierą trzeciej serii (po ponad 25 latach przerwy) kultowego "Miasteczka Twin Peaks" -  serialu autorstwa duetu David Lynch / Mark Frost - najbliższe spotkanie klubowe (18 maja, godz. 18.30) poświęcone będzie jednemu z najbardziej wpływowych reżyserów historii kina - Davidowi Lynchowi. Zobaczymy (zrekonstruowany cyfrowo) prequel serialu  - "Twin Peaks. Ogniu krocz za mną" z 1992 roku z niezapomnianymi rolami, choćby niedawno zmarłego Davida Bowie'go, czy Sheryl Lee (Laura Palmer).
Jako bonus przedstawimy wybór z bogatej kolekcji filmów krótkometrażowych Davida Lyncha, w tym film "Babcia" /Grandmother/ z 1970 r., w którym można już dostrzec wiele elementów, będących później znakami firmowymi reżysera.

 


Program:
18.30 - wstęp: dr Maciej Stroiński
18.45 - filmy krótkometrażowe Davida Lyncha
ok 20.00 - przerwa na kawę / herbatę
20.15 - Miasteczko Twin Peaks. Ogniu krocz za mną

 

Opisy filmów:
1. ALPHABET (4’) 1968 - zwizualizowany kobiecy koszmar (siostrzenicy ówczesnej żony Lyncha) o ciągłym recytowaniu alfabetu i lęku związanego z nauką.
2. THE AMPUTEE (9’) 1974 - kaleka kobieta układa skomplikowany list podczas gdy lekarz opatruje kikuty jej nóg.  W role kaleki wcieliła się Catherine Coulson - znana z "Miasteczka Twin Peaks" jako „Pieńkowa Dama”.
3. GRANDMOTHER (34’) 1970 - najważniejsze przed "Eraserhead" wczesne dzieło Lyncha - mały chłopiec sieje kilka dziwnych nasion. Wyrasta z nich...babcia, która staje się jego przyjaciółką.
4. LUMIERE (1’) 1995 -  jeden z 40 filmów (autorstwa wybitnych współczesnych reżyserów) zrealizowanych z okazji setnej rocznicy narodzin kina.  Każdy film kręcony był ręczna kamerą sprzed 100 lat.
5. SIX MEN GETTING SICK (4’) 1967 - zapętlona animacja nt. sześciu groteskowych postaci, którym jest niedobrze.
6.THE DYNAMIC 01 SERIES - 2001 - zestaw krótkich metraży ze strony internetowej davidlynch.com.
6.1 Boat (7’)
6.2 Bug Crawls (4’)
6.3 Darkened Room (10’)

 

TWIN PEAKS. OGNIU KROCZ ZA MNĄ (1992) - Film jest zarówno prologiem jak i epilogiem kultowego serialu telewizyjnego „Miasteczko Twin Peaks”. Akcja dotyczy wydarzeń rozgrywających się jeszcze przed zabójstwem Laury Palmer. Agent FBI Chester Desmond prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa niejakiej Teresy Banks. Wkrótce znika w tajemniczych okolicznościach. Do sprawy przydzielony zostaje znany z serialu Dale Cooper, który słusznie podejrzewa, że morderca uderzy ponownie. Akcja filmu przenosi się do miasteczka Twin Peaks, gdzie poznajemy ostatnie dni życia Laury Palmer, licealistki uzależnionej od kokainy, której tajemnicza śmierć stała się głównym motywem  serialu.
Ciekawostką jest fakt, iż w obsadzie filmu znalazło się kilku uznanych muzyków, jak choćby wspominany już David Bowie, ale też Chris Isaak czy Julee Cruise.

 

 

 

 

 

------------------
WIECZÓR Z DAVIDEM LYNCHEM
18 maja /czwartek/ 2017, godz. 18.30
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


Wieczór Oscarowy - appendix: Oscar® Nominated Short Films 2017.

6.04.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

Podobnie jak w ubiegłych latach zapraszamy (6 kwietnia, godz. 19.00) na przegląd filmów nominowanych do tegorocznych Oscarów w kategorii: “Najlepszy krótkometrażowy film aktorski”  - “Oscar® Nominated Short Films 2016”.

 

Nagrody Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, powszechnie nazywane Oscarami, od lat niezmienne stanowią jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w świecie filmu. Pierwsze statuetki wręczono w 1929 roku w 13 kategoriach, których liczbę z biegiem czasu zwiększono do 24. Mimo że na przestrzeni lat formuła konkursu się rozszerzała, to jedną z niemal od początku istniejących kategorii, jest film krótkometrażowy. Już w latach 30-tych doceniono jego znaczenie dla światowej kinematografii, postanawiając uhonorować najlepszych jego twórców statuetką Oscara. Kategoria ta pozostała do dziś, przyznawane są nagrody zarówno dla najlepszych krótkometrażowych filmów fabularnych, dokumentalnych, jak i animowanych.
Z przyjemnością prezentujemy Oscar Nominated Shorts: Fabuły, które w tym roku zostały wytypowane do wyścigu o największą ilość głosów członków Amerykańskiej Akademii Filmowej. Oczywiście zobaczymy też zwycięski film nagrodzony Oscarem - "Sing" (reż. Kristof Deák ).


PROGRAM:

Enemis Intérieurs, reż. Sélim Aazzazi / Francja, 2016 / 28 min.
Zwyczajne przesłuchanie na miejscowym komisariacie policji zamienia się w śledztwo, podczas którego Francuz algierskiego pochodzenia zostaje oskarżony o ukrywanie tożsamości ludzi podejrzanych o terroryzm. To zbliżenie na obraz trudnej relacji Francji z jej byłymi koloniami podczas burzliwego okresu lat 90-tych. Historia człowieka mającego wpływ na życie drugiego za pomocą jednego ruchu długopisem.

 

La Femme et Le TGV, reż. Timo von Gunten / Szwajcaria, 2016 / 30 min.
Elise Lafonataine ma sekretny zwyczaj. Każdego poranka i wieczora od lat macha pociągowi, który przejeżdża obok jej domu. Pewnego dnia w swoim ogrodzie znajduje list od konduktora i jej samotne życie wywraca się do góry nogami. Dwoje anonimowych pisarzy, za pomocą korespondencji nawiązuje obiecującą więź, wymieniając ze sobą czułe listy aż do dnia, gdy linia kolejowa zostaje wycofana.

 

Silent Nights, reż. Aske Bang / Dania, 2016 / 30 min.
Inger jest wolontariuszem w schronisku dla bezdomnych. Zakochuje się w nielegalnym imigrancie, Kwame. Oboje są doświadczeni przez los. Kwame znajduje wsparcie w ramionach Inger, jednak nie wspomina o rodzinie i dzieciach, które pozostawił w Ghanie. Gdy jego córka zaczyna chorować, zmuszony jest ukraść pieniądze ze schroniska, by opłacić jej leczenie.

 

Sing (Mindenki), reż. Kristof Deák / Węgry, 2016 / 25 min.
Zsofi ma problemy z odnalezieniem się w nowej szkole – śpiew w owianym sławą szkolnym chórze jest jej jedynym ukojeniem. Mimo to okazuje się, że opiekunka chóru nie jest tak inspirującym nauczycielem, za jakiego jest powszechnie uznawana. Zsofi staje przed trudnym wyborem – skonfrontować się ze skorumpowanym systemem, czy pokornie się w nim odnaleźć. Sing to oparty na faktach dramat o dzieciństwie z dużą ilością muzyki w tle, umiejscowiony w post-socjalistycznym Budapeszcie.

 

Timecode, reż. Juanjo Giménez Peña / Włochy, 2016 / 15 min.
Luna i Diego są ochroniarzami na parkingu. Diego pracuje na nocnej zmianie, Luna w dzień.

 

 

 

Łączny czas: 128 min.

www.shortwaves.pl
www.facebook.com/festiwalshortwaves
www.adarte.pl
------------------
OSCAR NOMINATED SHORT FILMS (2017)
6 kwietnia /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


EDERLY Piotra Dumały w DKF Maciste.

23.03.2017, godz 19.00 /czwartek/

 

23 marca DKF Maciste/Kino Regis zapraszają na spotkanie z ostatnim dziełem filmowym reżysera, ilustratora, projektanta plakatów i pisarza, człowieka wielu pasji - Piotra Dumały.
Prelekcję przed spotkaniem przeprowadzi dr Maciej Stroiński.

 

Tytułowe "Ederly" to miasto istniejące poza czasem, na granicy realnego świata i snu. Może się wydawać, że istnieje tylko po to, by mógł do niego trafić główny bohater - Słow. Miasto i jego mieszkańcy osaczają bohatera. Pokusa, by uległ i wyzbył się swojej tożsamości jest bardzo silna. Niezdecydowanie Słowa (w tej roli doskonały Mariusz Bonaszewski) niepokoi i bawi zarazem. Kto wygra w tej grze? Czy ktokolwiek może w niej wygrać?
Ten specyficzny film najczęście przywołuje wśród widzów dzieła Borgesa, Gombrowicza, Mrożka i Kafki.
W "Ederly" swoją pierwszą i ostatnią rolę w filmie fabularnym zagrał Jerzy Płażewski, wybitny historyk i krytyk filmowy. Wcześniej Jerzy Płażewski współpracował z Piotrem Dumałą przy okazji obu części animacji "Dr Charakter przedstawia".

 

Piotr Dumała - reżyser filmów animowanych i fabularnych, ilustrator, projektant plakatów i pisarz. Absolwent warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Profesor Szkoły Filmowej w Łodzi. Wykładał również w Konstfack College of Art (Szwecja) i Harvard University(USA).

Wybrane filmy animowane: „Lykantropia”, „Czarny kapturek”, „Łagodna”, „Franz Kafka”, „Zbrodnia i kara”,„Dr Charakter przedstawia” i „Dr Charakter przedstawia 2”, „Hipopotamy”. Filmy fabularne: „Las”, „Ederly”.

 

 

 

------------------
EDERLY (2015)
Gatunek: surrealistyczny / komedia
23 marca /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


JA, OLGA HEPNAROVA - tragiczna historia morderczyni w DKF Maciste.

9.03.2017, godz. 19.00 /czwartek/

 

Kolejne spotkanie DKF Maciste w dniu 9 marca 2017, godz. 19.00 poświecone zostanie filmowi Tomása Weinreba i Petra Kazdy "Ja, Olga Hepnarová". Obraz ten, to jeden z najważniejszych czeskich fil

 

mów ostatnich lat, zarówno ze względu na temat, który podejmuje, jak i sposób, w który go podejmuje.

 

Prelekcje przed spotkaniem przeprowadzi dr Maciej Stroiński.

 

Wtorek, 10 lipca 1973 roku. Praga, przystanek na alei Obrońców Pokoju. Kobieta, lat 22, będąca zawodowym kierowcą, wjechała ciężarówką model Praga RN w grupę ludzi oczekujących na tramwaj. 8 osób zginęło, 12 zostało rannych. To nie był nieszczęśliwy wypadek. Działała z premedytacją. Chciała zabić jak najwięcej osób. Nie uciekała przed milicją. Nie broniła się na procesie. Była ostatnią kobietą w byłej Czechosłowacji, na której wykonano karę śmierci. Dwa dni przed swoim czynem napisała list. "Dlaczego to robię? Żeby zrozumieli, że istnieje kres bezsilności jednostki. Jestem samotnikiem. Człowiekiem zniszczonym przez ludzi. Mam wybór - zabić siebie albo innych. Wybieram zemstę." Ja, Olga Hepnarova.

 

Film Ja, Olga Hepnarová w żadnym wypadku nie stanowi pochwały dla masowej morderczyni ani usprawiedliwienia jej zachowania. Stara się natomiast pokazać bohaterkę jako człowieka i dotrzeć do odpowiedzi na pytanie, dlaczego doszło do tego strasznego wydarzenia. Nic dziwnego, że w filmie pojawiają się momenty, w których przyszła morderczyni może budzić współczucie – to właśnie wówczas mogło przydarzyć się coś, co zapobiegłoby tragedii. Tak się jednak niestety nie stało.

Obraz nie ma ambicji fabularyzowanego dokumentu, ale stara się dotrzeć do sedna – przedstawić intymny portret dziewczyny, którą w oczach twórców była Olga Hepnarová, samotnego człowieka na granicy autyzmu, który od dzieciństwa cierpiał na poważne problemy ocierające się o schizofrenię. Melancholijna dziewczyna z porządnej rodziny, która została poddana leczeniu psychiatrycznemu, a szkołę podstawową kończyła w zakładzie wychowawczym.

Inteligentna, oczytana młoda kobieta, pracująca jako kierowca oraz szukająca zaspokojenia w lesbijskich związkach. Wyrzucona z pracy na poczcie i zatrudniona w sektorze usług komunalnych. Samotna mieszkanka zagubionej chatki i fanka motoryzacji. Postać ze skłonnością do użalania się nad sobą, a z drugiej strony – do megalomanii, prześladowana przez wrażenie, że jej otoczenie dopuszcza się w stosunku do niej nieludzkich krzywd. Egotyczna i ekscentryczna jednostka, która na próżno stara się odnaleźć klucz do świata. A także człowiek, który stara się zwrócić po pomoc, zanim będzie za późno, ale nie dostaje odzewu.

Zgodnie ze swoim tytułem, film zorientowany jest na przeżycia Olgi, na to, jak postrzega samą siebie oraz stosunek otoczenia do niej. Słyszymy jej myśli, które wyraziła w zachowanych listach: romantyczna poza wyrzutka przeplata się w nich z głosem zagubionej anarchistki, przemądrzałość z niezręcznością. W sugestywnych ujęciach razem z Olgą przeżywamy otoczenie, w którym rodzą się jej fatalne idee.

Obserwujemy ją w sytuacjach, w których otoczenie jest dla niej okrutne – lub tylko jej się tak wydaje, ale ta różnica w zasadzie nie gra roli, dziwna, zamknięta w sobie dziewczyna w świetnym wykonaniu Michaliny Olszańskiej patrzy na swoich towarzyszy złym wzrokiem, a ich czyny interpretuje jako systematyczną agresję. Ojca nienawidzi, z matką ma wyłącznie pragmatyczny kontakt, na przykład w sytuacji, kiedy potrzebuje od niej leków. Matka natomiast przejawia niewiele chęci, by przełamać mur otaczający córkę.

Ekstremalna czujność Olgi wobec ludzi opada tylko w chwilach zbliżenia erotycznego z kochankami. Dopiero wówczas Olga odczuwa szczęście oraz pojednanie ze światem. Związek z koleżanką z pracy na poczcie ma wymiar nie tylko fizyczny, ale również nie kończy się szczęśliwie, podobnie jak przyjaźń z ekscentrycznym Mírą.

To wszystko składa się na obraz zamkniętej, zbuntowanej dziewczyny, która ma trudny kontakt z otoczeniem, jest niezrozumiana, może nawet niemożliwa do zrozumienia. Mimo to wciąż potrzebuje pomocy. W swoim zanurzeniu w świecie, którego nie rozumie i który traktuje jako obcy i wrogi, staje się egzystencjalną postacią, która zmierza do tragedii.

Nie jest to jednak nieodwracalne – o współodpowiedzialność twórcy oskarżają zwłaszcza psychiatrów i psychologów. Kluczowym momentem filmu jest scena, w której Olga sama chce poddać się hospitalizacji, ale lekarz arogancko jej odmawia. Kolejną przewiną psychiatrów jest to, że po dokonaniu morderstwa przygotowują oni opinię, która określa kobietę jako zdrową psychicznie.

Uwidoczniona cielesność, nieostre granice seksualności, a z drugiej strony oczywiste piękno filmowej Olgi Hepnarovej stanowią zasadną i zrozumiałą część konceptu artystycznego debiutujących twórców – Petra Kazdy i Tomáša Weinreba. Koncept ten konfrontuje przejmującą niepewność i kruchość naczynia, jakim jest ciało, z niszczącym nabojem psychicznym, który się w nim znajduje. Drobne ciało Olgi w nieprzyjaznym świecie zwraca uwagę na to, iż to właśnie kruchość i słabość wzbudziły potrzebę niszczycielskiej siły. Kruchość i słabość takich postaci, jak Olga Hepnarová, powinny być przedmiotem naszego zainteresowania, w innym wypadku może bowiem dojść do nieszczęścia.

Obraz jest osadzony w stylistyce retro, przede wszystkim dzięki temu, że jest czarnobiały. Zarówno plan filmowy, jak i eksponaty pokazują, iż twórcy poświęcili temu aspektowi sporo uwagi. Mimo to wydaje się, że konkretna epoka nie odgrywa tutaj znaczącej roli – zwrot „towarzyszko” pada w filmie wyłącznie raz. Z jednej strony może to stanowid zarzut dla filmu, ukazanie przedstawicieli establishmentu tego okresu jest tutaj aż nazbyt ponadczasowe. Wszechobecne zmiany związane z początkiem czasu normalizacji w Czechosłowacji nie są w filmie nawet dyskretnie zaznaczone, mimo iż również one mogły mied wpływ na stan niestabilnej emocjonalnie kobiety. Z drugiej strony zabieg ten można traktowad jako trzeźwą próbę uniknięcia przesadzonych spekulacji na temat politycznego uwarunkowania czynu Hepnarovej. Film pokazuje jej strach i bunt wobec ludzi jako takich, postawę, która może pojawid się w każdym środowisku – przeciwko czemu trudno mied jakiekolwiek.

 

Źródło: Marcel Kabát, Tragiczna samotnośd dziwnej dziewczyny... (http://www.lidovky.cz/tragicka-samotadivne-
holky-film-o-hepnarove-je-dulezity-jako-prevence-i-psychohygiena-grg-
/kultura.aspx?c=A160324_101555_ln_kultura_hep)


------------------
JA, OLGA HEPNAROVA (2016)
Gatunek: dramat biograficzny
9 marca /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


JULES I JIM - Walentynki z DKF Maciste

14.02.2017, godz. 19.00 /wtorek/

 

14 lutego 2017 r. (wtorek!) - czyli w dzień św. Walentego - DKF Maciste / Kino Regis zapraszają  zakochanych kinofilów na  francuski melodramat w reż. Francois Truffaut pt. "Jules i Jim".

 

Film - który jest  błyskotliwą adaptacją autobiograficznej książki Henri-Pierre Roche'a, reportera i podróżnika - niedługo po premierze zaliczono do klasyki kina francuskiego. Obraz został zapamiętany - głównie za sprawą zjawiskowej Jeanne Moreau - jako portret kobiety, która przekracza granicę związku dwojga ludzi.

 

 

 

Projekcja poprzedzona będzie wstępem Barbary Szczekały*, doktorantki filmoznawstwa UJ, wspołredaktorki czasopisma "EKRANy.

Pośród przybyłych widzów, rozlosowane będę  3 romantyczne kolacje na łaczną kwotę 500 zł, ufundowane przez RESTAURACJA SALINA (Galeria Bocheńska, Plac Św. Kingi 1).

 

Ilość osób ograniczona.

 

Treść filmu:

Akcja nominowanego do nagrody BAFTA filmu rozpoczyna się przed wybuchem I wojny światowej. Nieśmiały pisarz Jules (Oskar Werner), Austriak z pochodzenia, dzieli miłość do literatury, sztuki i kobiet z Francuzem Jimem (Henri Serre). Mężczyźni żyją na modłę bohemy. Czas zajmują im podróże, którym cel wyznaczają osiągnięcia rzeźby i architektury. W czasie wyprawy na jedną z wysp na Morzu Adriatyckim poznają żywiołową Catherine (Jeanne Moreau), w której obaj się zakochują.

W przededniu wybuchu wojny Jules i Catherine decydują się wyjechać do Austrii i tam pobrać. Obaj mężczyźni zostają zaciągnięci do wojska, służąc we wrogich sobie armiach. Ich głównym niepokojem w czasie walki jest możliwość spotkania przyjaciela.

Po zakończeniu konfliktu Catherine i Jules zapraszają Jima do swojego domku. Kiedy mężczyzna przybywa na miejsce, odkrywa, że para ma kilkuletnią córkę, ale ich małżeństwo nie układa się najlepiej. Jules zwierza się przyjacielowi, że żona wielokrotnie od niego odchodziła, ma też na koncie liczne romanse.

Ponowne spotkanie Catherine i Jima obudzi łączące ich niegdyś, ale nigdy niezrealizowane uczucie. Konsekwencjami tego będzie konieczność dokonania wyboru pomiędzy lojalnością względem przyjaciela a miłością. Sytuacja skomplikuje się dodatkowo, kiedy Jim odkryje, że nie będzie mógł zostać ojcem.

 

*Barbara Szczekała (1986) - doktorantka filmoznawstwa UJ, współredaktorka czasopisma "EKRANy", PR manager Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Etiuda&Anima oraz Siłaczka krakowskiej edukacji filmowej. Kocha miłość na ekranie, w tę życiową powątpiewa.

 

 

 

------------------
JULES I JIM  (1962)
Gatunek: melodramat
14 lutego  /wtorek/ 2017, godz. 19.00, mała sala
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF.

 


FILM "KOMUNIA" I SPOTKANIE Z REŻYSERKĄ - ANNĄ ZAMECKĄ.

19.01.2017, godz. 19.00 /czwartek/

 

DKF Maciste zaprasza 19 st

 

ycznia do Kina Regis na inauguracyjne w 2017 roku spotkanie klubowe.  Zobaczymy - nagrodzony m.in. na MFF w Locarno - polski dokument "Komunia".
Po seansie spotkanie z reżyserką filmu - Anną Zamecką. Wstęp do filmu oraz rozmowę poprowadzi - Jacek Dziduszko.

 

Opis filmu:
Kiedy dorośli bawią się w dom, wtedy to dzieci muszą szybko dorosnąć. 14-letnia Ola zajmuje się domem, opiekuje ojcem, niepełnosprawnym bratem i dba o relacje z mieszkającą osobno matką, ale przede wszystkim stara się na powrót złożyć rodzinę w całość.  Żyje nadzieją, że uda się ściągnąć matkę do domu. Pretekstem do spotkania z nią jest komunia święta 13-letniego Nikodema. Ola bierze na siebie całą odpowiedzialność za przygotowanie idealnej rodzinnej uroczystości.

Po kilku pierwszych spotkaniach z Olą, Nikodemem i ich ojcem, wiedziałam, że chcę zrobić film o sile bezwarunkowej rodzinnej miłości, o więzach, które łączą na zawsze mówi Anna Zamecka, reżyserka filmu „Komunia”.

We wnętrzu ciasnego mieszkania – gdzie wszystko ginie, psuje się i sypie - zobaczyłam troje ludzi związanych ze sobą tak mocno, że gest jednego z nich natychmiast powodował lawinę reakcji: od złości, przez strach, po powstrzymywane wzruszenie. Był tylko jeden sposób na sfilmowanie tego nagromadzenia przedmiotów i emocji: kamera musiała stać się czwartym członkiem rodziny. „Komunia”odkrywa piękno w odrzuconych, siłę w najsłabszych, potrzebę zmiany tam, gdzie nic na nią nie rokuje. To przyspieszona lekcja dojrzewania, która uczy, że żadne porażki nie są ostateczne. Szczególnie tam, gdzie idzie o miłość.

 

„Komunia” jest dla mnie o RODZINNEJ WIĘZI – mówi Izabela Łopuch, producentka i szefowa produkcji HBO Polska.  Nie tej, której ilustracją na obrazku jak z katalogu czy reklamy, są „szczęśliwi ludzie”, a ich szczęście oznaczają piękne meble, przestronne wnętrze, wypolerowane na błysk owoce na stole. WIĘŹ to co innego. To coś, czego się nie da oszukać - ani wytworzyć sztucznie, ani przeciąć. To coś, co żyje w nas od urodzenia do śmierci. Ewoluuje, zmienia, zmusza do myślenia o sobie w relacji z innymi. Subtelność i wnikliwość, z jaką Ania pokazała tę więź w rodzinie bohaterów, wzrusza mnie i przypomina, że najważniejsze co mamy, to ludzie obok.

Światowa premiera „Komunii” odbyła się na MFF w Locarno, gdzie film otrzymał GRAND PRIX Semaine de la Critique dla najlepszego filmu. Swoją polską premierę miał natomiast<